Eemland - een column van Henry Schotkamp - de Senioor

Informatie over activiteiten
voor senioren in Amersfoort e.o.
Ga naar de inhoud


Door de zachte januarimaand verlang ik meer dan ooit naar het voorjaar. Dappere krokussen en sneeuwklokjes steken hun kopjes al hoopvol boven de grond. Het is februari en de winter nog niet voorbij.
Het wachten is op de eerste lentedag.
Maar volgens de kalender is de eerste dag van de lente pas in maart.
Ik prijs de dag van vandaag en neem hem zoals ie is.


 
De afgelopen herfst heb ik heel anders beleefd door mijn ziekte.
Een longembolie en de dagen op de hartbewaking hakten er behoorlijk in.
Pas daarna kon ik weer langzaam wat wandelen en fietsen.
Ik heb echter wel volop kunnen genieten van de prachtige kleuren en alle mooie kleine dingen.
Maar nu zie ik toch echt uit naar de eerste aangename lentedagen.

 
Het is voor mij een feest om buiten te kunnen zijn.
En eigenlijk hoef ik er niet eens zo ver voor weg.
Toen ik nog in Schothorst woonde begon het altijd mooie Eemland al direct aan de overkant van de Bunschoterstraat, Hoogland-West dus.
Ik kwam er vaak en heb er menige zonsondergang vanaf de fietsbrug naar Soest gezien.
Ik heb het gebied de afgelopen jaren in alle richtingen doorkruist, te voet, op de fiets en met de fietsboot. Op elk moment van de dag en in elk jaargetijde
heb ik het gezien en in me opgenomen.
Ik heb het met de camera vastgelegd om het te bewaren voor later.
Vele malen zag ik er het wisselende licht, voelde ik de wind en de regen.
De adem van de winter maakte het land nog stiller dan het al was.

 
Het is er steeds weer anders en verrassend, je moet het beleven.
Het is een land met lage horizonten en hoge luchten waarin wolken hun spel spelen met het licht en voortgedreven worden door de wind.
Een land van grote schoonheid.  
Is het landschap aanvankelijk knus met z’n houtwallen, boerderijen en bochtige wegen, na het lawaai van de A1 wordt het Eemland stiller en leger en lijkt de horizon nog lager te worden en de wegen steeds rechter.
Eemland is daar een land zonder bomen, maar met een boswachter.
Het is heerlijk fietsen kris-kras over stille weggetjes en paden langs de Eem.
In minder dan drie minuten zet het pontje bij Eemdijk mij naar de overkant. Daar waar het land stopt stroomt de Eem verder,
haar identiteit verliezend in het Randmeer.

 
Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis heb ik bij moeilijke momenten veel kracht geput uit de herinneringen aan mooie plekken.
Voelde de warmte van de zon en hoorde het knerpen van m’n fietsbanden op een schelpenpaadje langs de Eem.
Intussen is mijn conditie weer zover opgebouwd dat ik er binnenkort van kan gaan genieten.
Laat het voorjaar maar komen.

 
Henry Schotkamp  
Redactie van deze site: Henry Schotkamp.
Als u wilt reageren, kunt u mailen naar het bij het betreffende artikel vermelde e-mail adres,
of indien algemeen naar: redactie@de-senioor.nl
Terug naar de inhoud