Kracht - een column van Corry Schellekens - de Senioor

Informatie over activiteiten
voor senioren in Amersfoort e.o.
Ga naar de inhoud
Kracht


Toen ik mijn laatste column voor ANBO in Beweging schreef moest de winter nog beginnen. Nu is het lente en ik heb mijn belastingaangifte ingevuld, rentemiddeling aangevraagd en een goed bod gekregen, kasten uitgemest, met mijn kleinzoon van tien een spreekbeurt over Suske en Wiske in elkaar gezet en ik ga weer columns schrijven. Erg leuk.

Veel gedaan thuis. Maar de wereld is groter dan thuis en ook al wil ik dat soms: ik kan mij niet afkeren van alles wat zich daarbuiten afspeelt.
Dus maar even een kleine greep: pensioenen alweer niet geïndexeerd, vluchtelingenstroom alleen maar toegenomen, V&D failliet, veel ontslagen in de thuiszorg, twee terroristische aanslagen in Brussel gepleegd, alles gaat digitaal en hoe moet het nu met ouderen die geen computer hebben en ook niemand om hen te helpen? Weinig veranderd in de wereld om ons heen. Maar zoals altijd zijn het kleine dingen die hoop geven.

Ik zag een serie documentaires van de Vlaamse journaliste Lieve Blanquaert, getiteld "Wedding Day". Deze vrouw maakt ontroerende en liefdevolle reportages over de mooiste momenten in het leven van mensen, zoals de geboorte van een kind of een trouwdag. Zij trekt met haar camerateam de wereld door, op zoek naar bijzondere mensen in bijzondere situaties. Zo komt zij terecht op de meest bizarre plekken en spreekt daar met mensen en de manier waarop zij de intiemste gebeurtenissen in hun leven vormgeven. Haar series concentreren zich rondom de verschillende rituelen in allerlei culturen.
Zij filmde de voorbereidingen voor een trouwdag en kwam onder andere terecht in een vluchtelingenkamp in Jordanië, dat hoofdzakelijk door Syriërs wordt bevolkt. Ze sprak met een Syrische moeder, die acht kinderen had. Alleen haar jongste zoon van twintig was bij haar. Haar andere kinderen waren onderweg naar Europa of gedood tijdens de oorlog. Ze woonden samen in een hokje van drie bij twee, afgedekt met plastic zeilen. Deze jongen ging trouwen en zelfs in dat kamp waren de voorbereidingen voor zijn huwelijk feestelijk. Iedereen droeg eten aan, de bruid werd prachtig aangekleed en voor de jonge bruidegom hadden zijn vrienden een mooi pak weten te regelen.
De moeder zat stilletjes op haar matras. Het leek alsof zij zich nergens mee bemoeide, terwijl toch de rol van de moeder belangrijk is tijdens huwelijksvoorbereidingen. De journaliste sprak met haar. De vrouw had niet veel woorden meer en op vraag of zij blij was nu haar zoon ging trouwen antwoordde zij:
"Nee, ik kan alleen nog maar huilen en bidden."

Ze huilt om het verlies van haar verdwenen man en bijna al haar kinderen. Ze huilt omdat zij haar eigen plek heeft moeten ontvluchten en omdat de oorlog haar land heeft verwoest.
"En waarvoor bidt U dan?"
Zij bidt elk uur van elke dag om vrede. Want zij gelooft, dat dat mogelijk is. Zij weet uit eigen ervaring, dat mensen vreedzaam naast elkaar kunnen leven. Dat was zo in haar eigen Syrische stadje: christenen, joden, ongelovigen en moslims woonden daar samen en afgezien van het dagelijkse geharrewar tussen mensen was het leven daar goed. Iedereen ging met elkaar om, iedereen ontmoette elkaar op de markt, op feesten en bij begrafenissen.
Een Syrische moeder in een vluchtelingenkamp, die gebroken is en desondanks iedere dag bidt om vrede en daar hartstochtelijk in gelooft.
Zij beseft waarschijnlijk zelf niet hoe krachtig zij is.

Corry Schellekens
Redactie van deze site: Henry Schotkamp.
Als u wilt reageren, kunt u mailen naar het bij het betreffende artikel vermelde e-mail adres,
of indien algemeen naar: redactie@de-senioor.nl
Terug naar de inhoud