Vrijheid - een column van Corry Schellekens - de Senioor

Informatie over activiteiten
voor senioren in Amersfoort e.o.
Ga naar de inhoud


De kersverse Amerikaanse president Donald Trump heeft in no time de wereld op zijn kop gezet.
Europese populisten volgen hem luidkeels en met veel genoegen na in het verkondigen van hun eigen-volk-eerst theorieën en onze minister-president heeft via een paginagrote advertentie laten weten, dat het het beste is om normaal te doen. Kun je dat niet: wegwezen dan.

Is het normaal om muren om landen te bouwen?
Is het normaal dat een minister van Veiligheid en Justitie allerlei informatie achterhoudt?
Is het normaal om aan dementerenden zonder goede wilsbeschikking euthanasie te geven?
Is het normaal om duizenden vluchtelingen op te sluiten in kampen zonder voorzieningen?

Ik stel maar wat vragen, want wat is normaal? En wie bepaalt dat eigenlijk? Volgens mij heeft het alles te maken met vrijheid.
En vrijheid gaat over respect. Omdat leven en samenleven nu eenmaal niet enkel over mij en mijn belangen gaan.
Maar vrijheid op zichzelf is niks, het is een abstract begrip.

Ondertussen gaat zowat iedereen met zijn eigen vrijheid op de loop, zonder enig besef van al die anderen die zijn of haar pad kruisen. Want het lijkt normaal om iedereen die voor je voeten loopt botweg uit te schelden, maar dat is het niet. Toen ik een jaar of zestien was las ik bij de Franse filosoof Jean Paul Sartre dat vrijheid alleen maar kon bestaan in gebondenheid. Destijds snapte ik daar niks van. Ik wilde me onttrekken aan het gezag van mijn ouders, van mijn kerk, van mijn school en helemaal nergens aan gebonden zijn.

Gaandeweg heb ik echter geleerd dat vrijheid altijd vrijheid in verbondenheid is. Dat is heel wat anders. Want hoe dan ook heb je je te verhouden tot mensen, al is het maar in de rij voor de kassa, en altijd hebben al die andere mensen ook belangen, waar je met respect en fatsoen mee om dient te gaan. Anders wordt het nooit wat met de wereld, lijkt mij. Hier in de stad ken ik een café waar iedereen komt: zwart en wit, jong en oud, klein en groot, vrouw en man. Het is er altijd supergezellig en je kunt er uren zitten met één kop koffie of thee. Iedereen heeft er plezier, het is de meest multiculti plaats die ik ken. Dit café doet mij denken aan dat oude liedje van Vader Abraham: “Daar in dat kleine café aan de haven, daar zijn de mensen gelijk en tevree, daar in dat kleine café aan de haven, daar telt je geld of wie je bent niet meer mee.” En omdat het dus ook zo kan, wens ik u, ondanks alle Trumps en Le Pens en Wildersen een leuk, gezellig, liefdevol en warm 2017 toe, want het zijn meestal de kleine dingen die het leven zo de moeite waard maken.

En toch nog even een vraag:
waar moeten al die mensen naartoe die niet normaal kunnen doen? Die worden nergens geaccepteerd hoor, met al die dichte landen met hun metershoge muren eromheen en hun inreisverboden.

Corry Schellekens

Redactie van deze site: Henry Schotkamp.
Als u wilt reageren, kunt u mailen naar het bij het betreffende artikel vermelde e-mail adres,
of indien algemeen naar: redactie@de-senioor.nl
Terug naar de inhoud