Als wij niet weten - een column van Corry Schellekens - de Senioor

Informatie over activiteiten
voor senioren in Amersfoort e.o.
Ga naar de inhoud
Als wij niet weten...



Geschiedenis heeft vele kanten, vaak heel duistere. Officiële geschiedenisboeken besteden de meeste aandacht aan de overwinnaars.
Over hen verschijnen triomfantelijke verhalen, hun portretten hangen in musea en we kennen “onze” helden bij name. Als je hierover hoort en leest, kun je bedenken dat er ook verliezers moeten zijn, maar hun verhalen blijven doorgaans onbekend.
Met veel bombarie buiten opkomende bewegingen als nationalisme en populisme deze stoere overwinningen uit en koppelen daar meteen traditionele waarden aan, wat die ook mogen inhouden. Het is van alle tijden dat mensen hun leefgebied verlieten en elders een nieuw bestaan moesten zien op te bouwen. Dat daarbij normen en waarden veranderden naargelang de nieuwe omstandigheden, dat daarbij slachtoffers vielen en dat geen enkele cultuur daarom “zuiver en puur” is vergeten deze overwinnaars te vermelden. Als onze voorouders zich hadden laten leiden door boosheid over hun lot en angst voor het vreemde waren wij niet geweest wie wij nu zijn. Journalisten die hierover berichten of heldhaftige daden willen doorprikken worden al snel gezien als verraders of zelfs als terroristen.

De kleine verhalen van gewone mensen dreigen verloren te gaan in de grootspraak van populistische politici. Daarom dwingen zij ons om na te denken over vragen als: wie zijn wij, waar komen we vandaan en waar willen we naar toe? Dit zijn geen simpele vragen en de antwoorden zijn dat evenmin, omdat onze wereld complex en niet eenduidig is.

Het maakt nogal uit waar je vandaan komt voor de manier waarop je tegen geschiedenis aankijkt. Kom je uit een geslacht van fabrikanten of leef je van een uitkering in een klein gehucht op het platteland waar alle voorzieningen zijn wegbezuinigd? Kreeg het land waaruit jij bent gevlucht ooit kunstmatige grenzen opgelegd door de winnende partij of werden jouw overgrootouders op een slavenschip gedreven om vervolgens gedwongen op katoenplantages te werken? Is het misschien je buurmeisje dat ontslag kreeg op de Sociale Werkplaats omdat ze een reguliere baan moest zoeken? En weet je dan toevallig ook, dat het werk op diezelfde Sociale Werkplaats nu gedaan wordt door goedkope uitzendkrachten uit Oost Europa? Het kan ook zijn dat de werkloze wiens fabriek ineens overgeplaatst is naar een lage-lonen-land je neef is. En ben je je er dan van bewust dat de arbeiders daar voor een hongerloon vijftien uur per dag moeten werken onder vreselijke omstandigheden?

Dat mensen boos zijn op de politieke elites, bij wie winstbejag vaak hoog in het vaandel staat, is zo goed te begrijpen. Of de belofte van terugkeer naar een verloren gewaand paradijs jou helpt om weer gelukkig te worden, is maar zeer de vraag. Mijn moeder zei vroeger: “Kind onthou nou maar dat de wereld geregeerd wordt door geld en seks”. Ik geloof dat ze gelijk had.  

Blijven hangen in boos slachtofferschap is niet zo moeilijk. Dan hoef je geen verantwoordelijkheid te nemen. Politici die zich de slachtoffers toe-eigenen: dat is pas echt gemakkelijk.De geschiedenis leert ons trouwens dat het paradijs nooit heeft bestaan.

Corry Schellekens

Redactie van deze site: Henry Schotkamp.
Als u wilt reageren, kunt u mailen naar het bij het betreffende artikel vermelde e-mail adres,
of indien algemeen naar: redactie@de-senioor.nl
Terug naar de inhoud